Ik ben Amela, 51 jaar jong.
Jaren geleden begon het allemaal heel simpel: op zondag wandelen met een vriendin. Zondagochtend was ons moment. Maar rond mijn 40e merkte ik dat ik steeds zwaarder werd en één ochtend per week bewegen bleek simpelweg niet genoeg. Mijn weegschaal was daar ook heel duidelijk over.
Ik wist toen nog weinig van afvallen en leefstijl. Zoals zovelen begon ik te googelen om te ontdekken wat ik kon doen om de kilo’s kwijt te raken. Al snel kwam ik erachter dat afvallen meer is dan alleen minder en gezonder eten.
Sportscholen waren niets voor mij. Ik vond het een enorme stap om tussen mensen te staan die fitter leken dan ikzelf. Groepslessen voelden als een nog grotere drempel. Wat wél bleef, was wandelen. Dat werd makkelijker, ging sneller en ik hield het vol, maar toch bereikte ik mijn doel niet helemaal.
Niet lang daarna begon ik met wandelen met buurtbewoners. Een paar jaar geleden stopte ik briefjes door de brievenbussen in mijn wijk, simpelweg om mensen in beweging te krijgen. Dat groeide uit tot meerdere wandelgroepjes, een paar avonden per week. Iedereen had zijn eigen reden om mee te lopen. Sommigen voelden zich eenzaam en zochten een praatje, anderen vonden het, net als ik, lastig om te beginnen of ervaarden de sportschool als intimiderend.
Tegelijkertijd merkte ik dat er ook mensen waren voor wie bewegen niet het echte probleem was. Bij hen lag er iets diepers onder. Mentale blokkades, oude patronen of het altijd zorgen voor anderen en zichzelf daarbij vergeten. En juist die mensen kon ik op dat moment nog niet écht helpen.
Maar inmiddels help ik een ieder met zijn/haar uitdagingen. Ik noem het een leefstijlcoach.